Oink,
Ja, ja, jaaaa. Ik héb mijn blog compleet verwaarloosd.
Innnnderdaad, ik ben niet verder geraakt dan één miezerige post.
En jaaawel, daar stond dan nog niets zinnigs in.
Maaaar… De Steen is back!
En wel om de volgende reden: ik ben uitgedaagd.
Nuja, ‘uitgedaagd’ is misschien een beetje sterk verwoord. ‘Geprikkeld’ is gepaster. Niet als in ‘er heeft iemand via mijn anus mijn prostaat gestreeld’. Eerder als in ‘iemand heeft me aangezet tot reageren’.
Mijn goeie amigo Joris heeft namelijk op zijn, overigens ten stelligste aan te raden, blog yores.wordpress.com een stokje doorgegeven aan moi.
Een stokje?
Ja, een stokje. Niet het soort stokje dat in de betere jaren-90 cartoon kraakt wanneer de dief erop stapt (wat raar is, want meestal is de dief een konijn, en volgens mij kraakt een stokje niet als een konijn er over loopt. Tenzij misschien die Vlaamse Reus die momenteel ergens in de UK rondhuppelt. Die blijft maar groeien. Vet beest, zoek het maar eens op). Eerder het soort stokje dat doorgegeven wordt bij het estafette lopen.
Estafette. Belachelijk. Eerst moeten er drie sukkeltjes lopen, waarna de goeie lopers er in de laatste ronde voor zorgen dat de verhoudingen compleet omkeren. Kijk bijvoorbeeld naar de belgische vrouwen-estafetteploeg. Kim Gevaert is een goeie loopster. Borlée is deftig, maar met deftig zijt ge niets. Ouedradinges zou veel beter moeten zijn, ‘t is goddomme een reizigster. Als Qatar reizigers koopt winnen die medailles. Mariën, die zuigt gewoon. Conclusie: laat gewoon Gevaert en de goeie loopsters van andere landen wat langer lopen, dan zien we tenminste echt niveau.
Maar, soit, we wijken af. Ik heb dus een stokje gekregen van Joris. Nu ik het schrijf besef ik dat ik moet beklemtonen dat hier hoegenaamd geen homo-erotische taferelen moeten bij voorgesteld worden. -Niet dat ik iets tegen homo’s heb. Voor mijn part steken ze in hun anusholte wat ze willen. Stokjes, vingers, weet ik veel. Als het maar geen voorwerp is dat aan mij toebehoort. Behalve misschien mijn boek staatsrecht. Daar mogen ze hun darmen voor opwarmen- Maar daardoor wijken we weer af.
Het stokje dat ik kreeg bestond eruit dat ik 3 vragen moest beantwoorden.
Hiebij dus:
1. Grijp het dichtstbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijden telt.
Het dichtstbijzijnde boek? Dat moet Panda’s Reis zijn, geschreven door Francisca Fröhlich en Maan Jansen. (linkje naar wat info en de cover: http://www.nl.bol.com/is-bin/INTERSHOP.enfinity/eCS/Store/nl/-/EUR/BOL_DisplayProductInformation-Scnd?BOL_OWNER_ID=666771936&Section=BOOK&scnd=list ) Duidelijk een boek naar het niveau van een universiteitsstudent.
Enige verduidelijking is duidelijk vereist ter verduidelijking. Ik bevind mij momenteel op mijn kamer. Mijn kamer is niet zoals de kamer van de meeste van mijn leeftijdsgenoten hip, up-to-date, funky, *nog wat andere engelse leenwoorden*
Ik gebruik mijn kamer alleen voor te slapen en te studeren. Bijgevolg steekt nog ik, nog een van mijn gezinsleden, er enige moeite in om mijn kamer aan te passen aan een persoon van mijn leeftijd. Hence het behangpapier-met-motiefje, de Simpsons posters en de Sylvester & Tweety bedovertrek.
En zo ligt er ook een stapeltje boeken dat er al ligt sinds de laatste keer dat ik iets veranderde aan mijn kamer. Een kleine selectie:
- ‘Dag God’, een boekje dat ik gekregen heb bij mijn plechtige communie.
- Één deel van ‘De Ultieme Voetbalgids’ Achteraan staat de ploeg van Manchester United van vermoedelijk 1999 afgebeeld. Schmeichel, Beckham, Yorke. Ze hebben allen nog de pannen van het dak gespeeld. Maar het is toch al een tijdje geleden.
- ‘Lannoo’s Wereldgeschiedenis voor de Jeugd’ Klinkt en ziet er uit als een typisch geschenk van een verre tante. “Kost niet te veel, en die jonge gasten zijn daar altijd mee gedient”. Ik vermoed dat dit de eerste keer is dat ik ‘m opensla. Weinig soeps.
Maar helemaal bovenaan het stapeltje lag mijn onderwerp voor vandaag, Panda’s Reis. Redelijk aanlokkelijke cover. Met een breed lachende panda voorzien van een goedgevulde knapzak kan je nooit misdoen. Jolige dikkerd uitspelen. Wanneer ik het boek opensla, tref ik op de eerste pagina het volgende tekstje aan:
Hartelijk gefeliciteerd met je eerste communie. Johan R. en Herman P.
(Eigenlijk staat hun volledige naam vermeld, maar die laat ik hier even achterwege)
Op het eerste zicht zijn dit voor mij twee totaal onbekende namen. Na enig googlewerk kom ik er echter achter dat Herman P. voor mij destijds niet door het leven ging als Herman P., doch als ‘meester Herman’. Meester Herman, mijn leeraar uit het eerste leerjaar. Toffe kerel, voor zover ik me herinner.
Maar wie is de andere mysterieuze persoon, Johan R.? Was meester Herman andersgeaard? Neen, onmogelijk. Ik herinner me toch niet dat hij ooit een stokje in mijn anusholte heeft gestoken. Ik was nogtans best een aantrekkelijk ventje.
De homovriend van meester Herman is het dus niet. Wie dan wel? Het duurt even, maar uiteindelijk kom ik door uitvoerige brainstorming tot de conclusie dat Johan R. de directeur was van mijn toenmalig schooltje. Terzelfdertijd schiet me te binnen waarom ik dit boek destijds kreeg. Ik was op de dag van mijn eerste communie niet alleen communiekant, maar ook nog eens verjaardagsvarkentje. Twee vliegen in één klap. En dat verdiende natuurlijk een mooi cadeau, wat ik dus ook kreeg in de vorm van Panda’s Reis.
2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5e zin.
Na enkele hoestbuien ten gevolge van het stof, dat zich op Panda’s Reis had opgehoopt, overwonnen te hebben, blader ik door naar de gevraagde pagina 123. Daar kom ik echter tot een eerder schrikwekkende vaststelling…
Pagina 123 bevat slechts 3 zinnen! Paniek maakt zich van mij meester. Hoe moet het nu verder? Interpreteer ik zin 3 als zijnde het dichtst in de buurt van een virtuele zin 5?
Het lijkt me beter verder te tellen bij de afbeeldingen van groenten en fruit die zich onder de alinea bevinden. Het antwoord blijkt ‘appel’ te zijn.
Zoals een homo die geen stokje in zijn anusholte heeft gekregen, ben ik niet voldaan. Joris speelt mij zijn niet-homo-erotisch stokje door, en al wat ik er mee aanvang is ‘appel’. Appel, een woord dat niets zegt. Dan had ik nog liever pompoenen gehad, ook al denk ik dat Joris geen tettenzot is. Een tettenman vermoed ik wel, maar aan dat onderscheid wijd ik nog wel eens een andere post.
Ik besluit dus verder te bladeren naar pagina 124. Op pagina 123 stonden reeds drie zinnen, dus zoek ik de tweede zin van deze pagina.
Hij heeft al drie bananen in zijn buik.
Hij heeft al drie bananen in zijn buik. Tot op dit punt had ik er alles aan gedaan om mijn stokje niet homo-erotisch te laten overkomen. Die hoop beslis ik op te geven. Ik ga voort naar de volgende vraag.
3. Post nu de volgende drie zinnen.
Onder zijn arm draagt hij een ananas. En het water loopt hem in de mond als hij naar die mooie sinaasappels kijkt die Ollie in zijn slurf houdt. Chimpie is zo blij, dat hij begint te dansen.
Eindelijk! Goeie, ouwe, heteroseksuele taferelen.
Wij, rechtgeaarde mannen kennen het gevoel allemaal wel. Je kijkt naar een mooi paar sinaasappels, en het water loopt je spontaan in de mond. Je hoeft er geen tettenzot voor te zijn. Waarschijnlijk wel een tettenman. Maar zoals gezegd, leg ik dat onderscheid later nog wel eens uit.
Ik voel echter een comment komen. Oke, de slurf is een beetje kinky. Maar zo gaat dat nu eenmaal in het leven. Soms moet je er een functionele slurf bijnemen om van een goeie pornofilm te kunnen genieten.
Alvorens compleet de ranzige toer op te gaan, besluit ik hierbij een eind te maken aan mijn tweede post.
Auf wiedersehen,
Th1ebby
